Gallup’un araştırmalarına göre Amerika’daki çalışanların %50’si işten ayrılmayı düşünüyor. Bu oran, son 10 yılın en yüksek seviyesi.
Daha da çarpıcı olan şu:
Bu işten ayrılmaların yaklaşık %43’ü aslında engellenebilir.
Yani çalışanların önemli bir kısmı, kaçınılmaz nedenlerle değil; kötü yönetim, zayıf iletişim ve yanlış kurum politikaları nedeniyle şirketlerinden kopuyorlar.
Bu veri yalnızca Amerika için değil; modern iş dünyasının genel ruh hâli için de çok önemli bir gösterge.
Çünkü bugün dünyanın birçok yerinde çalışanlar:
- tükenmiş
- değersiz hisseden
- dinlenmeyen
- geleceğini göremeyen
bir psikolojik iklim içinde çalışıyor.
İnsanlar Neden Ayrılıyor?
Araştırmanın detayları son derece öğretici.
Çalışanların:
- %30’u ücret ve yan haklardan memnun değil
- %21’i yöneticileriyle ilişkilerinde mutsuz
- %13’ü şirket içindeki problem ve engellerden rahatsız
- %11’i daha iyi kariyer fırsatı arıyor
- %9’u iş yükü ve çalışma düzeninden şikâyetçi
- %8’i yöneticilerinin negatif tavırlarından rahatsız
Bu tablo bize önemli bir şey söylüyor:
İnsanlar yalnızca para için iş değiştirmiyor.
Maaş Tek Başına Yetmiyor
Birçok şirket hâlâ çalışan bağlılığını yalnızca maaş üzerinden okumaya çalışıyor.
Oysa modern insanın beklentileri daha derin.
İnsan:
- değer görmek istiyor
- anlaşılmak istiyor
- saygı görmek istiyor
- gelişmek istiyor
- güvende hissetmek istiyor
Maaş önemlidir.
Ama tek başına yeterli değildir.
Çünkü insan yalnızca ekonomik bir varlık değildir.
Çalışanların Gerçek Çığlığı
Araştırmadaki en çarpıcı verilerden biri şu:
Çalışanların %45’i, yöneticilerinin iş motivasyonları ve şirket içindeki durumlarıyla ilgili kendileriyle hiç konuşmadığını söylüyor.
Düşünün…
İnsanlar aslında şunu istiyor:
- biri onları dinlesin
- biri onları anlasın
- biri onların sorunlarıyla ilgilensin
Modern iş hayatının en büyük krizlerinden biri tam olarak burada başlıyor:
İnsanlar görünmez hissediyor.
Dinlenmeyen İnsan Kopar
Bir çalışan sürekli:
- yalnız bırakılıyorsa
- duyulmuyorsa
- fikirleri önemsenmiyorsa
zamanla psikolojik olarak şirketten kopar.
Önce ruhen ayrılır.
Sonra zihnen.
En son fiziksel olarak gider.
İşte bugün “sessiz istifa” dediğimiz olgu tam da budur.
Türkiye’de Durum Daha da Ağır
Amerika’daki tablo buysa, Türkiye’deki durum çoğu zaman daha sert.
Çünkü Türkiye’de yüksek enflasyon nedeniyle çalışanların ücretleri hızla eriyor.
Bu nedenle insanlar:
- en küçük ücret farkına bile açık hale geliyor
- sürekli iş değiştirmeyi düşünüyor
- uzun vadeli aidiyet kurmakta zorlanıyor
Ama mesele yalnızca ekonomi değil.
Asıl sorun şu:
Birçok şirket çalışanına maaş dışında neredeyse hiçbir şey sunmuyor.
Motivasyon Mimarisinin Çöküşü
Bugün birçok kurumun motivasyon mimarisi son derece zayıf.
Yani çalışan için:
- anlam yok
- gelişim yok
- aidiyet yok
- güçlü liderlik yok
- sağlıklı iletişim yok
Böyle olunca çalışanın şirkete neden bağlanacağını şirketler kendilerine sormuyor.
“Nefes Alsın Yeter” Zihniyeti
Yakın zamanda katıldığım bir toplantıda bir işveren şöyle dedi:
“Çalışan bulamıyoruz hocam… Nefes alsın yeter.”
Bu cümle aslında modern iş dünyasının trajedisini özetliyor.
İnsan artık birçok yerde:
- yetenek olarak değil
- karakter olarak değil
- potansiyel olarak değil
yalnızca boşluğu dolduracak bir unsur olarak görülüyor.
İnsan Kaynağı mı, İnsan mı?
Şirketlerin önemli bir kısmı hâlâ çalışanı:
- tüketilebilir
- yerine yenisi bulunabilir
- yalnızca iş görecek bir unsur
olarak değerlendiriyor.
Sonra da şu soruyu soruyorlar:
“Neden kimse uzun süre kalmıyor?”
Çünkü insanlar yalnızca çalışmak değil, değer görmek istiyor.
Bağlılık Satın Alınmaz
Çalışan bağlılığı:
- korkuyla kurulmaz
- manipülasyonla kurulmaz
- yalnızca maaşla kurulmaz
Bağlılık:
- güvenle
- adaletle
- iletişimle
- anlam duygusuyla
oluşur.
Gerçek Rekabet Artık İnsan Yönetiminde
Günümüzde şirketlerin asıl rekabet alanı artık yalnızca:
- teknoloji
- üretim
- fiyat
değil.
Asıl rekabet:
insanı doğru yönetebilme becerisidir.
Çünkü değeri hâlâ insan yaratıyor.
Geleceğin Şirketleri
Gelecekte ayakta kalacak şirketler:
- çalışanını dinleyen
- güven veren
- gelişim sağlayan
- güçlü bir kurum kültürü oluşturan
şirketler olacak.
Çünkü insanlar artık yalnızca maaş değil, anlam da arıyor.
Sonuç
Çalışan devir oranlarının yükselmesi tesadüf değil.
Bu durum:
- zayıf liderliğin
- kötü iletişimin
- düşük güven ortamının
- yetersiz motivasyon mimarisinin
doğal sonucudur.
Son Söz
Değerli işverenler;
Çalışanlarınızın yalnızca “nefes almasını” yeterli gördüğünüz sürece:
- ne doğru insanları bulabilirsiniz
- ne onları uzun süre tutabilirsiniz
- ne de sürdürülebilir bir kurum kültürü oluşturabilirsiniz
Çünkü insan yalnızca maaşla değil;
anlamla, güvenle ve değer görmekle bağ kurar.
Ve unutmayın:
Bir şirketin gerçek geleceği,
binalarında ya da makinelerinde değil;
orada çalışmayı hâlâ istemeye devam eden insanların zihninde ve kalbindedir.
About The Author
